چکیده
نوشته پیش روی ناظر بر یکی از مسائل ارزشمند در قلمرو معرفت و دینداری است. در این جستار یک سوی معادله، ریشه در عالم بالا و وحی دارد(قرآن) و سوی دیگر آن خاستگاه بشری برگزیده است(خردانسانی). از این رو از تعامل آن دو سخن میگوید؛ البته نه بطور مطلق بلکه در پی کاوش و کالبد شکافی جایگاه و نقش خرد بشری در تفسیر قرآن به قرآن است. برای این مهم، نخست تفسیر را دستیابی به معانی و مقاصد مراد آورنده قرآن معرفی نموده و سپس از زاویه معناشناسی سه سطح و گونهای از معنا را شناسایی وحضور آنها را در قرآن اثبات میکند. آن سه سطح و گونه عبارتند از: معنای مصداقی، معنای مضمونی و معنای مفهومی. درمرحله بعد سازوکار کاربرد و حضور خردانسانی را در هریک از سطوح نامبرده معانی تبیین و مدلل میسازد.