چکیده
گریستن در فراق عزیزان و بزرگان دین، یکی از سنتهای ثابت در سیره پیامبر اسلام، اهلالبیت: و صحابه است. گرچه عدهای ادعای بدعت بودن آن را دارند؛ ولی چنانکه از تعریف بدعت آشکار است، گریستن، نوآوری در دین نیست، بلکه این عمل وقتی در سیره پیامبروجود دارد دیگر جایی برای اشکال باقی نمیماند. گریه پیامبر هنگام حضور بر سر مزار مادر گرامیشان حضرت آمنه بنت وهب نشان میدهد که گریه پس از سه روز جایز است بلکه هر زمان که به یاد عزیزی افتادیم و یا بر سر مزارش حاضر شدیم، گریستن نیکو است؛ زیرا حداقل یادآور سرای آخرت برای خود است. گریه بر امام حسین نیز بهصورت خاص در منابع روایی از سیره پیامبر نقل شده است. میتوان این برداشت را نمود که گریه بر امام حسین اقتدای به سنت و سیره صحیح پیامبر خدا است.